Garibin Leylalı Romanı

Bir garip oğlan sevmişti güzel bir kızı

Görünce kızı güneş görmüş gibi olurdu

Her ayrılıkta başlardı garipte bir derin sızı...

O kız başkasının oldu

Küstü garip oğlan hayata

Kız güzeldi

Bahar rüzğarı gibi bir selamı

Salınıp gelişine kurban olunur...

Yıllar geçmiş

Bir yaradır içinde garip oğlanın

Unutulmaz ki, o sevgili

O sevgili öldüğü gün ölse

O sevgiliyle dirilse Mahşerde...

Garip oğlan şöyle der gibi:

Bulut olsaydım şemsiye olurdum yaz günleri sana

Yağmur olsam yağardım bir senin bahçene...

İnandım inandım

Ey aşk her asırda güneş gibi olacaksın...

Ey aşk her asırda vereceksin meyveni.