Şiir • Bilinmiyor

Fırtına Kuşları

person

şarkılar söylerdi efsunlu gözlerin geceye

üşüsem sokulur sıcak bağrına yaslanırdım

durakta şemsiyemizi siper eder öpüşürdük

ağzımda dalından yeni kopmuş iğde kokusu

ellerim mektepli çocuk elleriydi yumuşacık

son ayrılığımızdı ya da koşarak kavuşmamız

acıyla yaslanır bir birimize yorgun ağlardık

şimdi kalbimde dayanılmaz ağulu bir kırıklık

"şarkılar söylerdi efsunlu gözlerin geceye"

bıçak kanatlı martılar göğsümüzde uyurdu

parolamız denizden esen rüzgârın sesiydi

yağmurla yıkanmış çınarların diplerinde

ölmüş yatıyorlar sevgilim fırtına kuşları

Yorumlar

Yorumlar yükleniyor...