Filozofik Nağmeler

Yaşamak deliye rahat

Acemi tecrübelerle sırtıma kondu hayat

Tahammülün son raddesinde

Aklım med-cezirlerde

Çengel gibi bir kelime

Takıldı durdu ömrüme

Yalnızlık... yalnızlık... yalnızlık...

Tepeden hep ferman düşüyor

Gitmek mi zor, kalmak mı zor

Yeminler ettim durdum

Dara düştüm, yeminimi bozdum

Telkinlerle güldürdüm

Evhamlarla ağlattım kendimi

Rahatlarım diye şiirler yazdım

Resimler döşedim dünyama

Kitaplar okudum

Edebiyatıma yeni kelimeler aradım

Flozofik nağmeler düşledim

Gitmek mi zor, kalmak mı zor anlayamadım

Yapmak istediklerim oldu

Ama hep yapmak zorunda olduklarım durdu önüme

Dert anlatmak isterken hep dert dinleyen oldum

Hayata yabancı kalmaktan korktum hep

Neden bir güzelin hayalinde ben yoktum

Kapıları kapadığım oldu kendime

Yürüdüğüm köprüleri yıktığım...

Hep başkalarına kızdım, hep başkalarına

Ah insanlar değil miydi, şu halime sebep

Birazcık prensiplerimden faydalandım

İnsanı anlamak gibi bir konu buldum kendime,

Feylosofluğa özendim

Akıl tüccarlığı yaptım çoğu zaman

Nerden bilebilirdim

Değer yargılarım bir gün yargılayacaktı beni

Takdiri ilahinin cilvesi işte

Huylu huyunu bilmezmiş

Umudu sevdirdi hayat

Yeşeren dalların gölgesinde baharı gözledim sonra

Her şeyin farkında olmam gereksizdi

Tedirgin bakışların ardında

Bir parçacık tebessüm aramak yeterdi bazen

Dilerse insan

Her yol mutluluğa çıkarmış

Acı kaderi yudumlamakmış marifet

Kazanmak istediğimde kaybetmeyi öğrenmek