Filistin`de Çocuklar Kan Uykuda

Bir parçamız kanıyor.

Dünya suskun,

Kendi kabuğunda.

Oysa insanlar kan solumakta,

Filistin,Gazze sokaklarında.

Çocuklar,kadınlar,

Çocuklar kan uykularda.

Naçar kadınlar,analar

Bağırlarında kan,revan

Bigünah çocuklar.

Küçücük bebeler yanyana

Uykuya dalmışlar.

Yürek yanmakta.

Alınlarında haketmedikleri

Savaşın iğrenç görüntüsü;

Bedenlerinde

Saf beyazlık kanamakta.

Kol,bacak,kafa

Dağılmaktalar etrafa.

Bebeler kan uykuda,kan solumakta.

Analar,babalar feryatlarda...

Ama,duymuyor

Hiç duymuyor dünya.

Aç,susuz,uykusuz,bitkin siviller

Kan uykularda,kan solumakta.

Ne demek,veda bile edemeden yakınına.

Kolay mı,kolay mı sorarım sana.

Beden diye bir şey yok ortada.

Yokolmuş,kaybolmuş bedenlerde

Bu vahşet değilde ne

Kayboldu insanlık aslında.

Filistin halkı ateş çemberinde

Misket bombaları yağsa da üstlerine,

Ateş yığınlarında yeniden yeşerebilmek için,

Direnmekteler öz topraklarında.

Uğultular,uğultular...

Hiç kesilmiyor kulaklarımdan.

Patlayan bir cehennem,

Öyle bir cehennem ki,

Ateşinde insanlık yanıyor.

Eriyor duygular...

Yanıyor,yakılıyor biçare insanlar

Bedenlerinde savaşın utanç izlerini saklar.

Bunca vebali nasıl taşıyacaklar.

Acılar,feryatlar,uğultular,

Uğul,uğul,uğultular...

Yayılıyor gece ve gündüze.

Hani insanlık nerede.

"Siviller değil hedefimiz. "diyen dilleriniz,

Yalana mahkum.

Ya her gün görüp,izlediklerimiz.

Bebeler,bebeleriniz yok mu sizin.

Yok mu sizin bir tek seveniniz.