Ezim Ezim

su kokardı toprak kokardı...

iğde kokulu saçlarına musallat sis

salıverilmiş bir esir gibi özgürlüğe sarılırdı

oysa özgür değildi tutunduğu düşünceler...

demir parmaklıklarda hapis

kuş dahi konmazdı dallarına

gölgesine bağırırdı yokluk...

çokluğun yanaklarına bakıp bakıp

katmadılar hiç oyuna

denize attılar alın terini...bir topak tuz sanıp

gül biterdi düş tarlalarında tutam tutam umut kokan

illegal saydılar karanfil rengini

zindanlara kapattılar gül dikenleri zincirleyip

yeşili yapraktan çaldılar...tohumu da topraktan

bir fili...bir uçan karıncanın bedenine sığdırmak için...

ezim ezim ezdiler

yanık kokulu bir temmuzda...gölgelerine basan herkesi

infaz mangasına kova kova mermi taşıttırıp...

tek tek kurşuna dizdiler

/biçilmiş ekinler gibi yere serildikçe

dolu vurmuş gelincikler gibi büküldükçe boyunlar

rahvan atlar misali bağrını dövdü

yüreği ellerinde kimi analar...görünce sevdiklerini

kimi de...zulmün şah damarına kan gitmesin diye

kınalı parmaklarıyla tıkadı kurşun deliklerini

//değişmez yazgı değildir denizde tuz olup erimek

darağacından korkmayacak yürek ister insan sevmek//

1994

tahsin özmen,bez bebekler de üşür,çatım ajans&baskı

yay,ank,2006