Ezelkinden Divane

Güneşi gezdirmekten eğilmiş gölgelerine sevdalı

Yağmura kesik akarsuların seyrinde huzura eren gönülsalıncağı

Eski bir bahar dalıyla suyun ufkunda yıllar ötesinden pırlantalaşmışa cevahir

Gitti mi gidiyor işte delisine

Varıp da kim geçerse bu çemberden

Ateşine yanıyor aşk dediğikleri makamın

Bir de tel bağlıyor yürek sazına aşk derdine tutulan terane

Gün yoruluyor

Güneş yoruluyor

Saat bile duruyor başı dönen bu devranda, ammmaaaaa...!

Makamınca sevense insan...

Divanesinde her geçen günle,

Ezelkinden daha şahane

Seyfi karaca.......Ocak / 12