Eylül Yağmurları

Bu yağmurlu, eylül akşamında erken çöktü karanlık

Yollar ıssız ve ıslak

Yağmur yağıyor

Sanki her şey, aynı yıllar öncesi gibi

Bu âşık yüreği avutmak için neler neler yapardım

İskambil destesinden fallar açardım

Kız sendin, vale ben

Kız çıkarsa çektiğim kâğıtlardan

İçin için öyle bir sevinirdim ki sorma

Dedim ya, kız sendin

Kız çıkarsa, sen de beni düşünüyordun

Vale bendim, tek tabanca

Sadece vale çıkınca, yalnızlık demekti

Papaz ayrılıktı, zorluk, imkânsızlıktı

Tüylerim diken diken olurdu

Hani rua veya papaz diyoruz ya, o kâğıdı görünce

İşte böyle

İnsan sevince

Boş hayallere, ümitlere bel bağlıyor

Şimdi yıllar geçti

Yine iskambil kâğıdından fal açıyorum, kendimce

Bu akşam yine yağmur yağıyor

Eylül yağmurları

Tarih tekerrürden ibaretmiş, derler ya

Yine

Yine yalnızım

Şimdi, eskisinden tek farkım, babayım

Bir oğlum var, canım, her şeyim

Talihsiz bir evlilikten bana kalan

Ve

İçkiyi ağzıma koymuyorum

Zaten içmeye gerek duymuyorum

Aşk sarhoşu olmuşum

Kafayı öyle bir bulmuşum, ayılamıyorum

İşim olmaz bundan sonra

Meydan okuyup, yıllara, acılara

İçki, sigara, ne varsa bıraktım

Yine seviyorum oysa birini

Hem de deli gibi

Kafayı küçük bir kıza taktım

Bilmem ki neden

Belki de

Işık saçan, o güzel simsiyah çocuk gözlerinden

Ya da pırıl pırıl, o saf, tertemiz gülüşünden

Onda öylesine farklı bir şey var ki, herkesten

O öyle bir öykü ki, yürekten okunan

Ve bu yürek öyle dolu ki bu aşk ile alev alev

Yanar bu yüreğe bir dokunan

Eylül yağmurları ile ıslanan

Şu camlar, gülüyor sanki bana

Süzülüyor ya, yağmur taneleri

Ben fal açtıkça

Bırak bu boş hayalleri, dünyalar ayrı

Sindir şu yüreğe, kabul ettir acı gerçekleri

Unut, diyor, unut hayal olan aşkları

Oysa bilmiyor

Yetmiyor söndürmeye, yüreğimdeki yangınları

Bu eylül yağmurları?

Gürsel İleri