Eylül Dolaylarında Yolcuyken

Hatırlıyorum da ilk defa

Sizin oraların erkeği kimdir,

Nasıldır insanlardır bizden uzak siz ?

Gibi sapır saçma sorduydu benden

Her saatın onaltı geçesinde eylül tarafına yolcuyken güz

Karşında duruyor dedim

Ve boyu akşama değiyordu zamanın

Bizim oraların insanı ne çözülmez bir sır

Ne akılermez muamma..

İnsandan ne anlıyorsan odur dedim

Erkek dediğinse annesinden aldığı hayatın

Bir kadını nasıl seveceğini ilk ondan öğrenmesi gereğince

Aklında hep aşkı tutan ladesi...

Yutkundu..kızıl dudaklarında dilini dokundurdu

Sonra topladı

Sevmek sevilmek mümkündür yani ? Dedi...

Herhalde yani dedim...

Ee her halde...Eğer sen kendinde mümkünsen dedim

Ve sen ne kadar bağlıysan

İnsandır,

İlini bilene, yolunu bulana, halını dilyeyene samimiyetle kalbinin

İnsan insandan başka mı ..?

Sevmek herkese heryerde mümkündür dedim...

Üstüne beş sene sefasını sürdük

Hatırlıyorum da onun da tüyleri sarı çizgili kedisi vardı

Polonyalı yıllarevvelin göçmeniydi kara kız..

Bir şehri bir şehre yüklediğimiz

Tren seferlerinin

Seyfi Karaca......Mart / 11