Evlat Acısı

Terk edip giden vefasızına yanan

Aşk için ağlayan kardeş

Bilir misin sen

Nedir yürekte yanan en büyük ateş

Hangi ateş var ki onun kadar yaksın

Hangi yara var ki, öylesine kanasın

Ve hangi acı var ki, onu aşsın

Git sen onu

Candan öte can yitirenin

Ali?nin, Ahmet?in

Şehit Mehmet?in anasına sor

Onun adı evlat acısıdır

Acıların en büyüğü, çekilmez olanıdır

Düşman başına bile denmez

Çekilmez o acı, çekilmez

Ana baba olmayan

Yaşamayan bilmez

Bilemez

Ağlar, yüreği yaslı, gözleri yaşlı ana

Der ki;

?kara toprak beni de bassın bağrına

alsın götürsün, yavrumun yanına?

Evlat bu, gel de katlan yokluğuna

Evlat acısı bu, gel de dayan buna

Her şey ama her şey anlayana

İşte dostum, hayat bu, yaşamak bu

İnsanoğlu anlamıyor

Anlayamıyor, gelmeyince başına

Dilemem düşmanıma bile

Düşmesin

Düşmesin kimse, evlat acısına...

Gürsel İleri