Evladiyelik

Çok çiğnenmiş acıyı geveleyen laflarla

Dili damağına tutmuş salgın ve ölümü yakın

Hazır buz kristalliğine süslenip

Beyaz düşlenmelerin hemen ilk uykusunda

Donuk ve büyük parlaklıklara

Kekiğin, süsenlerin yetiştiği hayat toprağını rehin vererek

Çizginin dümdüz, pörsük,

Ve donuk sessizliğine cam gibi

Yetmeyi bırak

Hem artıyor, hem kendinden sonraya artırıyor

Kopacağı gürültülere hazırı doğuştan

Unutmuş gitmiş eyerleyip

Göçün kervanını dünden evvele

Evladi

İnsan evladi..

Bir daha ipini kaçırdığı yolu

Fikir edip de

Kendi üstüne uğramayan

Seyfi Karaca.........Kasım / 10