Eskidikçe

Güneşi karşılıyoruz mutlu çığlıklarla öperek,

Dağı, ovayı

Yüzyılların uykusunu

Otu, börtü böceği,

Bir kanat vuruşta uçan kartalı,

Ağır akan ırmağı,

Ağzında dünyayı taşıyan leyleği,

Korkunç bir yalnızlık duyan karacayı.

Yaşamak süsler eklemektir sonsuz gerçeğe

Derin bir soluk almak gibi

Pencereden dışarı bakmak gibi gökyüzüne,

Bir kırlangıç uçmak gibi

Kök salmak gibi toprağa;

Ölümse, açılan bir eski zaman sandığı.

Zaman diyorsun, bir çingene gibi karşıma çıkıyorsun o zaman,

O zaman zaman kaçıyor;

Kim tutabilir şimdiyi dünü eskiyi

Ölümlerden ölüm beğeni

Kırk katırı kırk satırı?

Saçlarında güller, karanfiller, dünyanın en güzel kırları,

Saçında gelincikler, sabah çiyi ve tarlakuşları

Çizmeli kedi

Yedi derya geçen şehzade

En güzel sırma tel

Sabahın yedisi ve ıssız göl

Ve güneşin hiçbir şeyi

Güvercinlerin çığlığı!

Yüz çocuk ırmağa koşuyor

Bin çocuk daha

Ve yanıyor ayakları kumlarda

Tozda ve küllerde ve saçında.

Anılar eskidikçe, insan yaşlandıkça

Kavağın gölgesi suya düştükçe

Rüzgârın sesi ve sis, odaya dolar

Ve dağlar uzakta çok uzakta

Şimdi, şu sabah gibi güzel oldukça

Kırıldıkça kırağı.

Uçuşunu görmek güvercinlerin gökte

Beni bir çocukluk anısı gibi duygulandırıyor;

Görmüyor güneşi akşam ezanı köyde.

Yalnız sular mı uykuya varacak dağlar kayalar mı şimdi?

İşte çam çıraları da bitti

Haydi sen de var uykuya:

Çöksün üstüne gecenin karanlığı!