Eski Nine

Ölümün ve göçün dokunmadığı tek nesne

var mıdır

ölüm yok eder göç değiştirir

kendisi kalamaz kimse

sarp ve suskun ninelerden başka

onlar kimi zaman sırtlarında

kimi zaman sımsıkı kucak

hâlâ evin bebelerini avutmada

kimse kendi gibi kalmamıştır

o seven sevilen amca

döner bir gün apansız, bırakılan kente

herkesin doğduğu evi haraç mezat

açmıştır izinsiz eski sandığı

artık başkasının olan evin avlusunda

tüccarı değildir bilemez nesi kaç para

sedef nalın, oyma kutu

fildişi tahta kehribar

tarak toka

mum bebeği kızın, armağan çıngırak, ilk elbise

(naylon girmemişti daha saf hayatımıza)

sonra görülecektir

birinin evinde mor fanussuz lâmba

ötekinde mor fanus (ah yağma)

arar lâmbayı fanus fanusu lâmba

uzağında sahibinin

kirlenir porselen kırılır sırça

mor ipekten kenarıydı bir kırlentin

moru solmuş ipek ezilme derdinde

anılarından utanan çocuk

yaşlanınca şaşar kendine

sözcükler dizerek barışır diliyle

söyler, anlaşılır