Erguvan Hüznü

Çöktü yine akşam yeryüzüne.

Yer yer beyaz bulutlar,

Uçuşurken göklerde.

Açık mavi bir boşluk,

Çevriliyor tepede.

Bir resim gibi gülümserken,

Menevişli dağlar gökyüzüne,

Aniden kızıla döndü sular;

Ne de çabuk değişti,

Pembemsi,koyu mavilikler peşpeşe.

O renk cümbüşü semaya dokunuşum bir anlıktı,

Giderek kızıllıklar sardı gün batımını.

Uhrevi bir dünyanın açtı kapılarını.

Alıp götürürken güneş son ışıklarını,

Elimden kaçırıverdim;

O gülümseyen bakışını.

Karanlık inerken tepelere,

Sular döndü esrarlı laciverde.

Mahzun gözler kederli,

Daldı erguvanlara...

Koyu yeşil dallarında,

Çiçeklerine dokunuşum bir anlıktı.

Etrafı eflatun bir hüzün sardı.

Yaşama veda gibi.

Kısa bir ömre adanmış,

O canım sevdalara.

Aşılması zor mu,zor yıllara.

Anarken;

Boğuşmak o azgın dalgalarla...

Göğsünü siper etmek için,

Rüzgara,borana,fırtınaya;

Oh,diyebilmek için durgun sularda.

Derbeder ruhum silkinerek,

Bakarken ufka;

Bir yosun gibi ıslak yağmurlarda...