Epitaph I

uykudan öncesi çocukluğumuzdu

büyümeye inat süren evcilik oyunlarına

ebe yaptığımız o masal çocukları

iple çekerdik gün batışlarını

ki dadısı adile naşit olan

bir masumluk esnerdi akşamları

akşamlar zoraki uykularla gelirdi oysa

ve hep uykular öncesinde kalırdı masallar

binlerce uyur binlerce kaybederdik

"uçan kaz ve nils"le gezdiğimiz ülkeleri

sonra büyümüştük ya da öyle saymışlardı

alice'in diyarına alınmıyorduk artık

egzotik bulunan bir sislenişti orası

ve unutmuştuk polyanna mıydı sahiden

yalın mutlulukların emektar perisi

simbad da vazgeçmişti düşlerimizden

anıların biriktiği denizlere açılıyordu

bizse yüreğimiz guruldarken

ve hızla "çizgi"sini yitirirken filmlerimiz

yalnızca harçlık biriktirmeyi öğreniyorduk

çocukleyin üzerine çıktığımız ağaçlar bile

saç dökme mevsimlerindeydi artık

kimileri masalsız uyumuşlardı ama

biz uykularımızın deliklerinden kaçırmıştık

sayıklamıyorduk