En Çok Bir Köylüye Benzerim Ben

Kimine göre acımasızdır köy

Ben köy yaşamını özlüyorum

Bana göre değil şehirler

Duraklarda otobüs beklemek

Ne zoruma gider bir bilseniz

Ben bir köylüyüm

Her şeyiyle

Tarlalarda pancar ay çiçeği...

Açan annemin elinin çiçeği

O köylü bir kadındı

Ev-tarla arası git –gel

Ayakta tozlu pabuçlar

En yıldızlı pabuçlar

Sarı ineğimiz sarı kızıydı

Soframıza taşırdı annem

Taze yumurta

Ve taze süt...

Süt biter,peynir biterse

Ot toplardı kırlardan annem

Kibrit istenirdi komşudan

Komşuluklar gördük...

Pencerede beklenirdi babam

Dönmemişse akşam olunca

Hele bir de kış gecesiyse

Diller dua pınarları

Yaz akşamları

Üzüm asması altında

Kurulurdu soframız

Üzüm gibi sofralar

Çit sarılı avlumuzda

Bir taş fırın vardı

Annem ekmek pişirirdi

Taş gibi ekmekler

Avlumuzun bir yanı meyvelik

Bir bölümü sebzelik

Bir bölümünde odunluk...

Bir devletti bize sunulan

Ben köyden getirdim ışığımı

Şehrin gecesi neylesin bana...

Bir ahşap ev

Kucağında büyütmüştü

Uçurmak için yavrularını

O günleri arıyorum şimdi

Bahçemizdeki dut ağaçları çağırıyordu beni

Merdivenle kolayca çıkılırdı dut ağaçlarına

Ve incir ağacı gururlanırdı

Bal yapmış arı kovanı petek dolu

Tatlı mı tatlıydı meyveleri

Güneşten ışık topraktan süt içmiş...

Sırada iğde ağacı,nar ağacı

Oyuncaklarım vardı

Beni çağırırdı neşeye

Uçurtmalarım,topaçlarım

Uzatırdım ellerimi tutmak isterdim yıldızları

Ve salıncaklar kurdum ağaç dallarına

Alırdım tel çemberimi

Çıkardım köyün tozlu yollarına

Bir de deynek atım vardı...