Emellerin Yoksa....

.

Bu bendeki emel kimin nesidir

Ruhun arzusudur, kalbin sesidir

Bu bana Mevla’nın hediyesidir

Yanık yüreğimin dilisin gülüm

Seslenirsen beni götürsün ölüm.

Türküyü söyledim sözü bitirdim

Tepeye tırmandım düzü bitirdim

Ona gönül koydum yüzü bitirdim

Dağlarımın hoyrat yelisin gülüm

Yaslanırsan beni götürsün ölüm.

Renk içinde elvan elvan rengi var

Sanmıyorum samimiyet dengi var

Hayat ile elli yıldır cengi var

Bahçelerin gonca gülüsün gülüm

Süslenirsen beni götürsün ölüm.

Yılların boyunca gitmemiş acı

Ne bilir kardeşin, ne duyar bacı

Göz yaşları olmuş derde ilâcı

Yaralı kalbimin pilisin gülüm

Paslanırsan beni götürsün ölüm.

Çiçekli ovalar, dumanlı dağlar

Kuzusuz yaylalar, meyvesiz bağlar

Pınarın başında bir gelin ağlar

Baharımın azgın selisin gülüm

Islanırsan beni götürsün ölüm.

Gözü kara, bahtı kara yetiştin

Güçlükleri yara yara yetiştin

Bir vefasız haylaz yârâ yetiştin

Yemin ederim ki delisin gülüm

Hislenirsen beni götürsün ölüm.

Çalılıkta çakal, sahrada aslan

Kayalıkta kartal, kovukta yılan

Dertli ala geyik, yaralı ceylan

Kaleli ahrazın elisin gülüm

Uslanırsan beni götürsün ölüm.

Ahraz: Sağır, dilsiz

NOT:Bu şiir Üstad Aşık Mevlüt İhsani'nin bütün şiirlerinden esintiler taşımaktadır.

Zülfikar Yapar Kaleli