Ekşi Üzümlerinizi Bal Katık

Ne tarafa dönerse başım

Kendi ardına düşmüş gün gölgelerini akşama erim vaktine yakın etmekte

En dışardaki halkaları itekleyen çakıl taşının suya düştüğü

Yerini bulmaya çalışan peş peşe koşuşlarına ateşler gibi

Çok su verilsmiş bir bıçağın alnını kırıştırmaksızın keskin sızısıyla

Gerilere

Daha gerilere

Çooook gerilere sürüklenip giden kuş sürülerinin

Bilmem bu kaçtı..

Daha kaç olacak onu da bilmem

Kara yazgısı boynuna vebaliyle beraber ilmek ilmek

Nereyi yoklasam

Döşüm…

İnanın sizi sancıyor,

Akşamın bu vaktinde manastırın arkalarındaki

Bağrı buz kaplamış tarlalarda tiril tiril hayaliyle çağlasını

Ve eski kağnı izlerini araya araya bir oluyorum

Hele hele çığrışlarımla

Kendi kendimin azadında sıvası tazelenmiş kundura atölyesinin

Güneye bakan duvarına yetim boynunu bağlamış bir asma çubuğuna

Öyle uzak kalmış bir hasreti açar gibi döşüme sığmadığı kucaklardan

Nasıl sarılıyorum

Nasıl kokluyorum

Nasıl öpüyorum..

"ahhhh…be gülüm memleket" der gibi

Ne çiçeği var halbuki

Ne yaprağı, bahar gibi

Ne de salkım salkıma sizi şeker şerbet diye kandıran

Kara mı kara fermanını tersten okuyan

Tıpkı gözlerinizden alınmış ödüncün ince sazıyla

Hem bakar hem gider suyunda çarkı dönmez dolapta

Bağ bozumunu mührelenmişim

Sizden habersiz bal yerine

Katığıma saydığım

Ekşi üzümlerinizin..

Seyfi Karaca........Aralık / 09