Ekin Kuşları

Söğütlerle sulanır serinleri karayanık toprağın

Kimse gelmezse ıssız bir yol gelip uğrar

Yazılarda ikindiye varan kıraca

Kimse bakmazsa gün doğar,

Işık salkımlanır,

Kana kana kana insana susar dağ bayırlardaki adsız çeşmeler

Yalnızlığını yuyup da, sessizliği yıkamaktan pırıl pırıl su sesi

Kimse geçmezse zamandan

Bir avuç göz nuruyla yere yığılarak beyaz beyaz bulutlar....

Akşama yakın duvar diplerinde kapılananır hani

Göçebeliğine ilk dördün

Yüklükleriyle dengine çatıp engir asamalarını derebağların

Kimse gelmese bile içe doğmuş kırlangıçlardı...

Ve ekin kuşları biçilmiş desteler altında bıldırcıııın

Bıldırcın...

Hasretliği yelkovan eden ıslıklar çalmaktan usanmadan

Masmavi gökyüzünü sakine erdiren

Kimse dönmezse

Unutulmuş tozlu kağnı tekerleri döner

Gönlü burukların hatır viranesinde

Kimse geçmezse karıncaların katarları yüklenir yılkı devrini

Eskileri yazan dürülü defterlerde arpa buğday mevsimlerini kervan edip

Kimse almazsa üstüne bu büyük yangından sonraki kalan külü

Harmandaki poyraz, bağdaki hozan, çalıdaki gül...

Kimse sormazsa hatırı kapıda yuvası yıkık kalan kırlangıç

Penceredeki yağmur,

Ama mutlaka ve mutlaka ay gülerek yüze

Kimsesizliğe eğer hani

Hiç kimseler gülmezse

Seyfi Karaca........Nisan / 11