Efkar-ı Akşam

Dönünce gün akşama

Eski bir hüzün çöker odama

Tanıdık gülümsemesiyle

Merhaba...

Gündüzü yalan eder kasveti

Çoğaltır içimde hasreti

Bir korku çalar en koyusundan,

Sanki göremeyeceğim bir daha seni

Eski bir türkü söyler dilim

Bir mektup karalar ellerim

Lakin gönderemem, silinir

Kesilir dermanım, kuvvetim

Sonra rüyama girersin

Gökkuşağı kadar güzelsin

Deniz gözlerinin kıyısında

Ne olur rüyam bitmesin

Güneş yükselirken ufuktan

O durdurulamaz heyecan,

Kalbimi umutla doldurur

Gözgöze geldiğimiz her an.

Ah keşke benim olsan!