Edirne Zamanları

-edirne'nin parasız yatılı çocuklarına-

sussun artık

öksüz zaman

izbe kimlik

korkak karanlık

hüzne kaç var

biz burdaysak

ağlar mı şarkılar?

o hırçın çocuklar

deli yürekleri avuçlarında

taşlara vurdular kendilerini

ses alır gibi derinlerden

dinlediler iç mağaralarını

mahcup ve mükerrer

yenik düştükleri aşklardan

sakladılar kimliklerini

o kızlar yok

köşe başları tenha

çoluk çocuk düşmüşler yollara

eskiden tanışırlar aşkla ayrılıkla

yakarsın varsın dilenciler

serhaddine yakın artık onlar

parasız ve yatılı

koca bir ömrün

ta o günlerden bir ayak sesi

eski duvarlardan mermere düşmüş gölgesi

dokundukları o kılcal kanama

ne sarayiçi

ne kaleiçi

bir tarihi okurlar

çoktan unuttukları

söğütlük'te

ağlayan bir yaprak

açıldı önlerine

öptüler ince zamanı

çocuk yüzlerinde görünmez bir nur

ve gözlerinin neminden peydahlanan

o gayrımeşru yağmur

say ki masal olsun

hepsini mestane kılsın

o gizli tanbur

o sularda

çalsın dursun

kaldırımlara bir bastılar

bir yürüdüler yollarda

dile geldi duvarlar

söylesem susmak olur

leylaklar konuşur sonra

ansızın güller tomurur

bir sevgiyi için için biledikleri

gençlikleri yorulur

utangaç gülümsemeler eski resimlerde

kim silecek onları

kim yürüyecek ırmak boylarına

o hırpani paltolarla

yalnızlığı sımsıkı sarınarak

kim ısınacak?

yorgun değil hiçbiri

karanlıkta boğuşmaktan

yalnız değil hiçbiri

kendisiyle konuşmaktan

bir el verin yeter ki

bir el verin

bir tas su alsınlar

içlerinde köpüren çağlayanlardan