Ecel Eliyle Yücelen

Çocukluğun etrafı çevrilmemiş yalansız engelsiz bilenliğiyle

Kiminle nasıl gönül haldeşliğini bağlayacağına kuşatılmasız

O sevip sofralanmanın büyük sevincine doymak usanmak nedir ;

Hiç mi hiç vazgeçmediğine...

Birgün herhangi akıl ve yürek sapmasıyla vazgeçerek

Zamanı

Mekanı

İnsanı çarçabuk geçmek gibi bir sapmaya,

Tütün tablalığı her pahada...

Her pahada hayatını içinde boğulduğu bataklığa bulaşıp

Bir çırpınış boyu daha harapta alıkoyarak ana kucağından azadlığı

Bir sarsıntı daha

Baba ocağından virane

Dam boyu büyümekle öyle adam olacağına tümüyle yanılıp

Ve bankaları şaşkına çevirence kuşatılmışlıklara hesapsız...

Vazgeçerek..

.... bir kıvılcımlık ateşle sevgilere yüreklenmekten gayrıya

Vazgeçerek bağdan, bağbanlıktan, topraktan ve tohumdan

Ateşli silahlara merak saldırıp..O onu,

O onu,

O onu...silip süpüre süpüre taaa ki...

Merhabasında tek soluk yarenliği kalmayana dek

Vaz-geçme pahasına yüreğinde kendi canını dahi taşıyamadığı

Vazgeçerek insan denen çocuğu...

Taaa ki boğulup bitene kadar öfke dalaşlı ağızlarlarla tükrük tükrüğe

Bir birinin ocağına kezzabın kuyusundan acılar kıyıp

Ecel ecele kir yunaklarından sular döktüğü

Seyfi Karaca.........Mart / 11