Düzkontak

Barınağını sırtında yuvalalan kimi hayatlar içinde

Nasıl kol kanatlanma olaydı ki kuş...

Yaptığını kendi elleriyle hemen bozsun ?

Yıllarını yol kıyılarında hasretle bekleyen huzurundan

Kopan her samimiyet bağıyla adım adım

Daha da gelmez uzaklara götürürken insan

Bakışı hep buğulu pencerelerle

İkircikli dönen huysuz dengelerde kendi

Gittiği akıl ve gönül sapkını gurbetinde

Zihni araba sevdası karmakarışık trafik

Göbeğinden vurulmuş daireler peşinde

Doyumsuzluğu başında bela bekcisi zindan

Yosup yığdığı her gıdım mal kaybına ödü giden

Sürekli değişken kur fiyakalaşmasının

Dövüz rayici haraba yapılandığı dünya

Ve kendi öz can kaybı

Bu nasıl sureti vücut...?

Bu nasıl kucak sarımı ahtapotik

Ne kaplumbağa..ne örümcek..ne tırtıl..?

Bütün bunlardan ilim belledim

İnsanım diyor fakat...!

Ne yolu yol

Ne hali hal

Ne duruşu, görünüşü, gidişi, gelişi...

Sevip sevilişi hayatın yüzüne gülüşü

Sahte surat..batık şehir, kırık köprü,

Hattı bozuk dörttekerüstü

Düzkontak...

Seyfi Karaca.........Ekim / 10