Duygu

Saçlarını rüzgara verirdi kimi zaman

Güzelim alnı tel tel dolardı

Aşk anıldığında,

Utanır, çekilir, solardı…

Bir “ Duygu’m” vardı benim

Hisliydi hisli olmasına

Bazen hasret çekerdi

Ağlardı, “ Duygu’cuğum” ağlardı…

Sevenler kavuşsun isterdi

Hasret zor gelirdi

Acıklıydı yaşamak

Acıklıydı sevmek onca

Ondan ki, gözleri dolardı…

Kendisince mahzun

Kendisince yalnız

Bir “Duygu’m” vardı benim

Ağustos akşamlarında yanar

Teşrin sabahlarında donardı…

Muhip Erdener SOYDAN

01 Eylül 1965 Çınar/ DİYARBAKIR