Düşü Rehin Çocuklar

/…ayazda bir çocuk öksürür…

çantasında sefer tası yok

ay ışığı emer…emzik yapmış serçe parmağını…karnı tok(!).../

anasız babasız çocuklar…;

yapraksız çıplak fidanlar gibidir

eninde sonunda serçenin kanatları kelebeğe ağır gelir

ve çiçek tozları misali...

kayıp kimlikler ambarı çıkmaz sokaklara serpilir

.

lapa lapa yoksulluk düşer paylarına...

çırılçıplak düşleri hiçliğe rehindir

ne uyky masalı,

ne de boyama kitabı bilir

ne bisiklet pedalı,

ne de pembe kurdelâlı topaç çevirir

.

her biri...;

zembereği boşalmış bir canda...

serçe ürkekliğinde,

kaldırım taşları gibi aşına aşına zaman geçirir

kurabiye kokusuna hasret

imkânsıza batırılmış ekmek

-açlıkla büyünmez-

umuda katık tırnaklarını yiyerek...

kâgir bir ömür bitirir

..

dizleri yaralı, pantolonları yamalı...

yüzleri tebessüme aç

elleri insan sıcağına muhtaç

yedi rengi hiç bir arada görmez...

hayatın tozunu hep onlar alır

sokak direkleri misali

adam yerine konmaz...dipnotta kalır

...

varlıkları pişmanlığa diyet...

bir küçücük kaçamaktır

adları...;

Ayşe, Fatma,

Umut, Murat, Hürriyet

tek sabıkaları yaşamaktır

saçları kekik kokmaz

ama bakışları menekşe...sesleri ıslaktır

güneş gözlerinde yıldızlar yanıp sönse de

çocuk yüzlerinde...

umut saçan rengârenk bir yaşam gülse de

aslında onlar...

hiç renkli çerçevesi olmayan siyah beyaz fotoğraftır

...

..

.

//...siler mi ahlar, vahlar kara yazgıyı,

yeşertir mi dalından kopan yaprağı…boşa akan gözyaşları

duyulmaz mı...

döne döne ana kucağı arayanların,

ağlayacak bir mezar taşı bile bulamayanların...yürek yakan yakarışları

unutturabilir mi yutkunmalar,

okyanuslar kadar derin...masum ve mahsun...hüzün kokan bakışları...//

.

-utanılmaz mı kuşlara kucak açan dallardan

zira som altındır insan olana…bir çocuğun çakıl taşları-

1984

*tahsin özmen,bez bebekler de üşür,çatım ajans&baskı yay,ank,2006