Düştü Peşime

Yine nemlendi bak toprağın yüzü

Burcu burcu koktu doldu düşüme

Dereler çağladı, sulandı gözü

Gözüme eş oldu düştü peşime

Sakladım elimden çamur dediler

Kokladım gülümden hamur dediler

Yokladım yüzünden samur dediler

Yüzüme eş oldu düştü peşime

Toprak oldu önce, koptu kayadan

Her yelin önüne kattı yaradan

Rengi çoktur amma geçmez karadan

Yazıma eş oldu düştü peşime

Bazen en yüceden baktı düzlere

Bazen al kınalar yaktı bizlere

Ziynetlere döndü taktı sözlere

Sözüme eş oldu düştü peşime

Her nereye gitsem sağlamca bastım

Fark etmedi küssem olsa da kastım

Aldı sevdiğimi birazcık küstüm

Közüme eş oldu düştü peşime

Zannettim azıcık sözüm geçecek

Bağrı açık amma en son seçecek

Herkes zanneder ki ömür biçecek

Cüzüme eş oldu düştü peşime

Her yağmur yağışta düşündüm böyle

Bu şehirden kopup yaşadım köy’le

Yanlış düşündüysem bir de sen söyle

Sazıma eş oldu düştü peşime

01.07.2009

Necati ŞİMŞEK

Ankara