Dün Gece Nuh Ama Peygamber Değilken Gördüğüm Düş

Bir ülkeye binmişim adım ne bilmiyorum

Irmaktan geçsem gerek kör karanlıktayım

Yapışmış bir yanından bir satrap kıtasına

ülke ve elimde ucu yanık pankart sapıyla

Donuk köylü heykelleri kıyıda ve Atatürk

kara-baba barajının suları durmadan yükseliyor

Uzun sürecek anlaşılan tufan ırmaklar bekleyecek

Denize yol veren dağlar delinecek önce, çocuklar

ve bir kadın sığınmış yorgun kırlangıçların

hüznüyle neden hepsi durmuş bana bakıyor

Neden bakıyor köylüler çocuklar ve sevdiğim kadın?

Oysa bir ülke yutmuş beni ve adım yunusun

şafağına çok yabancı sulardan geçiyorum

Bağırıyor öfkeli babam, "Oraya git!...Oraya git!..."

Gitmeyeceğim işte. Her neyse aklıma koyduğum

"Aldım ve kabul ettim de!..." Hayır, etmeyeceğim!..

Ayağımın altında işte senin çivilerle yazdığın en yeni

ahid, karnından çıkamadığım kala-balık bir gün

dolaştırıp zulmün yedi denizinde senin ölümünle

güneşli bir kıyıya bırakacak beni yanıbaşımda

izinli askerler, köylüler, çocuklar ve sevdiğim kadın.