Dumanlı Aladağ

Hava ayaz mı ayaz Zozan tepe çok serin

Ey dumanlı Aladağ karın, sisin var senin

Kekliklerin yatağı, pınarların mekânı

Hepsi de delik deşik derelerin hep derin

Derdin, çilen çok senin Yağlıca Dağı harsın

Yüksek zirvelerin var bir de kubbeli başın

Güllerin, çiçeklerin, menekşelerin pek çok

Yaz-bahar günlerinde tükenir gider karın

Kazıkkıran Dağı hep Camuşlu’ya bakarsın

Geçen giden her ömrü paramparça edersin

Niye böyle eylersin ezelden beri her dem

Sen bazen geçit vermez bazen de can alırsın

İçine dereleri, pınarları katarsın

Hep bedenini büker uzaklardan gelirsin

Etrafında naneler tertemiz sularlın var

Zerapxane’ye varan Bingöl’den gelen Aras

Doğunun nehri Aras nazlı nazlı çağlarsın

Gece, gündüz akarsın dağı, taşı aşarsın

Etrafında bağ, bahçe gül, gülistan kokarsın

Hem hayatsın hem yaşam Kağızman’da geçersin

Kağızman şan, şöhrettin altmış dört köyün var,

Çilehane, Böcüklü, Şaban, Karabağın var

Paslı, Kozlu, Camuşlu, Karakuş, Akçakale

Dillere destan olan narın, elman, kaysın var

Selâm olsun halkına Kürt’ün, Türkmen’in var

Todan, Tuzlu, Değirmen, Kandil Derelerin var

Herle aşın keten var kurutun var lorun var

Kamışlı, Turnagöl’ün sayısız göllerin var

Elem, kederli günler yoksulluk süründürür

Gurbet eller çiledir bir gün beden göçer gider

Ben Çobanoğlu daim ah û figan ederim

Kağızman, Aras deyip sılayı sayıklarım

Mehmet Çobanoğlu

09.03.2012

İstanbul