Dostun Bahçesine Bir Hoyrat Girmiş

Dostun bahçesine bir hoyrat girmiş

Korudur hey benli dilber korudur

Gülünü dererken dalını kırmış

Kurutur hey benli dilber kurutur

Şu meydanda serilidir postumuz

Çok sükür Mevlâ'ya gördük dostumuz

Bir gün kara toprak bürür üstümüz

Çürütür hey benli dilber çürütür

Kendisi okur da kendisi yazar

Hak hilâl kaşına eylemiş nazar

Senin akranların cennette gezer

Hürüdür hey benli dilber hürü

Hangi dinde isen ona tapayım

Yarın mahşer günü bile kopayım

Eğil bir yol ak gerdandan öpeyim

Beri dur hey benli dilber beri dur

Dervişe n'olursa kendi tacından

ırakibe ölüm yâre gecinden

Benzimin sarısı senin ucundan

Sarıdır hey benli dilber sarıdır

Pîr Sultan Abdal'ım başından başlar

İyisini yer de kemini taşlar

Bin çiçekten bir kovana bal işler

Arıdır hey benli dilber arıdır

Pir Sultan Abdal

(PİR SULTAN ABDAL, haz. Memet Fuat, 1977)