Dost Aradım

Akar giderim Aras gibi, debim dertle dolu

Kara bulutlar sardı beni günüm harap oldu

Yüreğimde acı var gözyaşlarım nehirler gibi

Şu cihanda nice zulümdür, geldi beni buldu

Gözyaşlarım akar sel gibi sanki Aras oldu

Şu uzun geceler bitmiyor, hiç yüzüm gülmüyor

Gayri umutlarım tükendi; yapraklar döküldü

Bütün gül, gülistanlar soldu, gönlüm hara döndü

Daim çağlar, coşar akarım sanki ben Aras’ım

Her anım bir zemheri gibi, kesildi nefesim

Dünyama hüzün-çiğlik doldu payım hep dert, çile

Haz ile umuda sarıldım yürekten yıkıldım

Nice yel gördüm rüzgâr yedim dolandım Aras’ı

Konya’yı, Niğde’yi, Tokat’ı, Ankara ovasını

Her bir güleni dost beledim, dönüp vurdu beni

Hep inim, inim inleyenim akıyor gözyaşım

Gecelerin karanlığıdır Aras’ın suyudur

Hep beni ürperten korkutan toz-dumanlı gündür

Dost arar durdum, bulamadım kendime ağlarım

Menfaattir-çıkardır öldüren, asla güldürmeyen.

Mehmet Çobanoğlu

10.02.2012

İstanbul