Dört Mevsim İstanbul

Karlar düşmüş İstanbul’a

Kubbeler gelinlik giyinmiş

Damatsız gelin gibiler hepsi

Gösteriyorlar kendilerini martılara

Martılar heyecanlı İstanbul’da

Pamuklar konmuş İstanbul’un omuzlarına

Aşıklar daha da sarılmışlar birbirlerine

Bu huzurun bu güzelliğin bu müziğin şerefine

Daha da bir bakar olmuşlar birbirlerinin gözlerine

Ama İstanbul’un binaları dert bağlamış gibi

Saçlarına aklar düşmüş her birinin

Kederden duman üflüyor bacaları sanki

Buğulanmış camlar ardında

Yıllanmış gözler var bir de

Kimi düşen her kar tanesiyle

Bir saniye gibi geçmiş ömrünü düşünmekte

Kimi köşesinde belki son kez bu sefayı sürmekte

Ve tüm bu senfonide

İstanbul ayrı bir güzel yine

Çocuk yüreği yollarıyla dört mevsim gibi sahnede

ZUHAL ERASLAN