Doğulu Gelin

Kundaklı bebeği kucağında

Sırtında pabuçsuz, çorapsız

Saçı alabros çocuğuyla

Yıkılan, yakılan

Bombalanan

Kendi köyünden kovulan

Gözleri katran karası gelinin

Zülüfleri, saçları

Densizce, soysuzca askerlerce yolunmuş

Yaşadıkları, unutulmayacak hiçbir zaman

Parçalanmış ayakkabılar içinde

Üşüyen kınalı ayakları morarmış

Etleri de yırtıklarda dışarı taşmış

Boynunda ki poşusu de kan içinde

Canhıraş koşan

Gözyaşları sel gibi taşan

Bir gelin gidiyordu, zirvenin tam doruğunda

Almış olduğu

Dipçik darbeleriyle

Her iki yanağında

Kızıl izler yerleşmiş

Gamzeleri de kan dolu

Aklı ise köyünde, evinde- barkında kalan

Yüreğinden dökülen

Kürtçe bir ağıt yükseliyordu dilinden

Sürüklenerek, götürülen kocasına ağlıyordu hep

Ne dünya

Ne ay ne güneş

Ne de yıldızlar

Olanların farkında

Fermanla gelen kıyamettir

Bu topraklarda

Van’da

Ağrı’da

Siirt’te

Şırnak’ta

Ağlayan anneler, dul gelinler, yetim çocuklar var

Kucağında bebeği

Yüreğinde eksilmeyen dileği

Özlediği gökyüzü maviliğidir

Tek bir sorulana yanıt verdi, Zaloğlu Rüstem edasıyla

İnatla bekleyecekmiş, özgürlük dolu gelecek güzel günleri

Mehmet Çobanoğlu

12.11.2013/İst