Diyesin ki Hayat

Sonucta hayat bugün yagmur, yarin kar…

Topragini gün ile güneslenen irmaklarin kumsalda kiyida kösede

Zeytin daglarinda, narenciye bahcelerinde köhnede tenhada yüksek tepelerde

Sonucta hayat mavilestikce derinlesen deniz,

Ekip bictikce harmani degirmenlenen toprak

Serilip serpelendikce besli kuzu, dizginssiz tay….

Sonucta hayat yesil yosun,

Sonucta hayat al elma

Sonucta hayat mor menekse, beyaz tül, lacivert atlas, buzlu cam…

Sonucta hayat dörtmevsim devran, doyumsuz seyran, hernesnelik meydan

Sari nergis

Kara dut

Siyah gölge

Soguk ayaz , sicak yaz sonucta hayat….

Hic bir tek karara baglayan hükmün ne dinine

Ne ahlakina

Ne hukukuna

Ne aklina ne vicdansizligina hicbir baglilik sözüyle felaketlesmeden

Sonucta hayat,

Hicbir kosulda cokcesitliligini tekilleyen cesetlere boyun egip hücrelenmeden

Eger sonsuz bir melek

Yahut seytanliga ahmaklik edip yunmus arinmis yokolmaligi

…akildan vicdandan silip sökseydi birbirine karmakarisiklasmis sadelesmeyi hayat

Tüm hristiyanlar tüm müslümanlari, tüm ilericiler tüm gericileri

Tüm sagdakiler tüm soldakileri

Kendilestirip yok etmesi gerekirdi ki…ne tahammülü vardir buna hayatin ne hükmü

Hep dinmesiz yagmur olurdu heryer eger ki,

….yahut heryer hep katran kizgini günlükgüneslik sahraya

Sari siyahtan, ak karadan, yazi yabandan, gelen gidenden, konan göcenden

Ve dakkasinda katlanamayip ölürdü kurt, kuzu, tay

veya insan insandan azala azala eksilip….

Kendi elleriyle yasayip yasayacaginin tümüne son verdigiyle cellat bi cellat

Herseyi tekbirseye degiserek eger kisine hayat kasitli kisitli kuraklasarak

Ölümün kolgezdigi böylesi katliamda mümkünü yok tutunamazdi…

Sürüne sürüne sürgüne

….giderek her yerde herkesleserek hayat

Seyfi Karaca……….Aralik / 12