Diyarbakır Zindanı

Zifir karanlığın

En karanlık anında

İşgal edilen bedenimin

Her bir yerinde yığınla işkence yarası var

İnsafın olmadığı bu yerde

Koca bir tufandır geliyor üzerime

Kan deryasına dönen her gecemde

Kapitalizmin canavarlaşmışlığıdır hep hücremde

Aman Diyarbakır biraz dayan, sevdam boy veriyor

Özgürlüktür çırpınıyor içimde

Ölürsem de ben hiç gam yemem

Kendi ülkem olan bu topraklarda, zulmün pençesinde

İşkence o kadar önemli mi ki

Kan kusuyorum her bir gece

Kudurmuş itlerini saldırdılar üzerime

Varsın dişlerini geçirsinler bedenime

Ölümden öte ne ola ki, canım kurban olsun halklara

Ölümün böğründe

Bir diriliştir bir uyanıştır

Acılar saplanıyor yüreğime

Özgürlüğü kanla yunuyorum

Uykusuz gecelerde, ben beklerken devrimi dört gözle

Çürüyen ranzamda

Şafağı beklerken

Uykusuzluktan ağırlaşan kirpiklerimden

Oluşan örgü şişleriyle

Devrim örüyorum geleceğe, tüm yarınlara her gece

Bir girdap bir kasırgadır

Günlerdir hep içindeyim

Işıklarını özlediğim yıldızlardan uzak

İşkence görüyorum Amed zindanlarında

Her annenin ağıtları bende bir isyandır, ölürsem de gam yemem

Mehmet Çobanoğlu

01.08.2013 /İst