Dilek

Bir dilek tuttun

İpucu bir martı tüyü...

Bir rüzgâr fısıltısı...

Bir demet papatyaydı…

Belki üç beş beyaz gül...

Bir kelebek kanadı…

Belki... Kumda can çekişen denizyıldızıydı

İçindeki baharı bir kış gecesi vurdun…

Şairdin en iyisinden

Emek verdin, işledin tek tek düşlerinle...

Ellerinle yoğurup, yüreğinle büyüttün

Gözlerinle severken, ruhunla ürküttün

Dizelerinle yarattın kendi açmazlarını

Dilinde sevda türküleri...

Tüm hücrelere sızdın yavaş yavaş, yayıldın…

Harf harf, her biri en içten duygularla yüklü kelimelerle

Teklifsizce hazineni ortaya koydun

Kendi labirentlerini kendin kurdun…

Ve bir gün çıkmazlarının içinde kayboldun…

Zordu aşkına özne olmak

Sadece şiirlerde yan yana gelebilirdi, kardelenle papatya

Yılkı atları düşlerde koşardı pembe bulutlarda

Korkuttun….

Bir dilek tuttun

Rengarenk uçurtmaların ipine

Kelebeklerin kanadına....

Atların yelelerine tutundun…

Hayat oldun... Aşk oldun... Nur oldun...

Yarı yıkık bir duvarda kırık bir tuğla oldun

Dünyanın en zor oyununa soyundun...

Ebelemek isterken sobelendin sen..

Vazgeçemediğin bir yıldızda

Vazgeçilemeyen bir mavi oldun..

Suskunluğundu beni öldüren...

Bendeki seni öldüren…