Dilden Kopuk Kalpten Sönük

Sevgi kıvılcımlarından gözelendiği korlarla

Kalbini yerleşme niyetlisi midir insan ?

Ki en güzel yurdudur sevgiyle dünyaya ve hayata bakan gözleri

Dilden kalbe,

Kalpten gönüle

Gönülden göze ve tersi....

O sağ ve sağlam temellerden her kime

Neye ve nereye bağlanırsa bağlasın..bilmelidir ki garibim

En başta kendinde muhacir ve konup göçüşüyle

Doğduğu topraklara da...

Kıyassız sevgiyle bağlanmalı insan...Evet ama..

Aması şu ki, dahasına da yürüyüp gitmeli hayat

Lafı ordan açar

Oradan kapatır

Tek kelimelik dönme dolaplığa, iskeleti kırık manilerle

'Vay tahtalı köyüm

Vay koyunlu kuzulu kasabam

vay yüneli şahane ışıklı şehrim

vay vaaay nidem ben sensiz

Vay nidem buralarda ben sizsiz ve öksüz

Vay kuş lastiğim

Vay şu günlere mi değsin diye çektiğim ceremem

Vay sırtımdaki morarmış sopa izi, başımda patlayan şer kabağı,

Vay ayağımdaki tökezi melun taş...ağrıdığım boş baş....

Kabusluğum bomboş düş...' .......inim inim iniltilriyle

Diz döverek güne

Düne ve yarına söverek

Hiçbirzaman bugüne varamayacağından

Hayatın bütün ezikliğini meslek haline getiren

Ağlamakların sahibi

Hurda, haşat ve hastalıklı debelenişler sermayesiyle tükenip

Köyünden hiçbiryere gidemeyen dünyasızlıklarla

Getirip bütün yarınsız çölleşmeleri de gömerek

Kör ve duyumsuz bir ebeliğine

Sürekli kendini yeşerten kurak başlarına

İnsandan insana halsiz havadissiz eker biçer

Ve şansıda yoktur

Ve Alabildiğine geniş de değildir kalbi

Gizli ırkçı tannımsızlığın şahitliliğine sanıklık ettikce

Yarına açılan kapılardan kendiliğinden gelesi sanılan

Günlük

Güneşlikleri görmeye

Seyfi Karaca........Aralık / 10