Deyruzzafaranda Alacakaranlıklarda

Damlarda dumanlar tütüyordu taştan tuğladan

Uzak dağların koynunda kendi haline bırakılmış sessizlik yatıyordu, çocukça

Ne kadar yetimlere bırakılmışdıysa ormansız tepeler

Sessizliği bağrına basan kuytular

Katarları yol yol etmiş izlere bırakıyordu hançer yarası gizlere iz...

Ve ağır kilitler altında ardına kadar kapalı kapılar

Her insan sesi duyduğunda can kulağıyla irkilen...

Büyük iniltilerle sızlıyordu taş basamaklı odalar

Birbirleri üstüne örtünürken...

Ki...

Her gelen bir müddetliğine

En az alacakaranlıklar kadar ve ışıyan mumlar kadar yalancı...

Sonra iplere asılıyordu son ayin...

Çanlar çalarak çırasını yaktığı karanlığa elleri uzanarak

Uğultulu ıssızlıkların yapayalnızlıklar koynunda her geçen bir müddet

Künyesiz misafiliğe sanki

Zaman zamandan geçerek bir müddet

Deyruzzafarandaki suskun manastır avazında

Seyfi Karaca........Aralık / 11