Denemeliydin

Vicdan muhasebesi yapmadığını söylerken sen

Kendinle baş başa kalmaktan neden korkuyordun

Mademki günahlarının çetelesini tutmuyordun

Neden gündüz beyninden kovaladığın düşlerden

Geceleri kaçamıyordun…

İstediğin sevgiyi bulmuşken kendini saklaman doğal mıydı?

Sevgili ulaşılmaz mı olmalıydı?

Ulaşılabilir kılındığında nasıl bir dürtü, kaçışı elzem kılardı

Dürüstlük, kaybetme korkusuyla orantılı mıydı?

Elindekini kaçırmamak adına insan ne kadar kandırılabilirdi?

O sana güvenmişti, yüreğini olduğu gibi ellerine vermişti

Oynadın, kendi acılarınla onunkileri harmanlayıp daha büyük oynadın…

Saklamaya, kendi gerçeğini yok saymaya çalıştın

Haklıydın belki, farklıydın…

Onun hala keskin çizgileri vardı doğrularla yanlışlar arasında

Siyahlarla beyazlar arasında…….

Sevginin sınanmasıydı belki bu

Ama sen kaybetme korkun yüzünden zamanında denemedin…

Sustun...

Bu sınavın sonucunu öğrenme şansını da kaçırdın…

Hala ‘kral çıplak ‘ diye bağırabilenlerdendi o

Sense ‘Giyinik, üstelik çok da şık’ diyebilenlerden…

Üzülme deli mavi, şimdi muhasebe zamanı değil

Bırak sorgulamaları o yapsın...

Düşünsün, taşınsın….

Aşkı, nefreti, beyazı, siyahı, doğruyu, yanlışı birbiriyle çarpsın

İçine birazda kırgınlıklarını katsın..

Kaçsın saklansın, koşsun kucaklasın

Sen vicdan muhasebesi yapmazsın nasılsa

Bütün vicdan muhasebelerini bırak o yapsın

Sonra da sonucu sana anlatsın…

Tek bir kelimeyle

‘Denemeliydin….’