Değirmen Devrana

Ne güzel oynayıp duruyordu çakıl taşlarıyla çocuk

Çember ne güzel dönüyordu yumuk ellerinde beştaşları suda serkerken

Günü gününe sobelenmiş baharlar

sabah sisinden çağla çiçeklerine düşen çiğ gibi

Ne güzel dolanıyordu ay güzeli gece bahtı siyahsız pencerelerde

Toprak toprak olduğundan gayrı ve susam

Sevme susuzlarına ve susam

Ne güzel dillim düdüklerde esiyordu rüzgar

Pırçalık tarlalarında, balkayasında, hüyükte...

Söğütler çifte oluklu pınarların ırgalanmış salkımlarıyla

Harmaaaaaan bi harman

Ne güzel savruluyordu danmlarda poyraz

Işıl ışıl kavak yapraklarında ikindi fısıltıları ayçiçeklerinden atlı

Ne güzel yürüyordu dağa bayıra yol

Bacalar ne güzel ocak tütüyordu aştan ekmekten

Gelen gidenlerin izinden ne güzel yer buluyordu yar de ...

Yarenlikde...

Köprübaşı çağlayanda ne güzel çalıyordu hoyratlarını kızılırmak

Ne güzel aşkoluyordu bulut suya,

Su değirmene,

Değirmen devrana

Ne güzel esiyordu hayat sazlıklardan yoncadan

Ne güzel yağıyordu gün-boyu duldalarıyla dörtmevsim...

Bir şaşkınlık ürpertisi gelip de dağıtmadan evvel

Son siyahına kalmış bilardo sarsıntısı gibi apansız

Ne güzel yaz beldesiydi zaman

Kovup kovalamadan evel ötüşen serçe kuşlarını

Kırlangıçlarından

Hozana komadan evvel hazan dereyi,

Tepeyi,

Düzü,

Damı, bacayı ve bozmadan evvel insanı

Ne güzel selamları vardı allı tellli turnaların

Getirenden...

Götürenden ...

Kendiliğinden yolbulan saatlerle devir devran ne güzeldi

İnsan yürekliliğinde dolaşıp gezerken herşey dünyayı

Seyfi Karaca............Nisan / 11