Defnolmus Insan Kumasi

Öyle boslukta bakip duruyor evler gürültüler koparan catlakta

Ucu acik bir kacagin kirik köseleri ücgenligini yitirmis kristal prizma

Parladikca yakutlasiyor insan

Parildadikca simsimlesiyor sin

Yaldizlastikca yildiz saniyor iyiden iyisine uzaklasip giderek yerden

Yukari dogru oradadir diyerek herseye sahip olan tanrilar

Benim olsun, olsun da ..birsifirolsun benim olsun diliyle ahrazlasip

Yaman yarislarin azmanina birinci gelmek icin kendini uzaklasan yildizlara dogru

Asip carmihlayarak safirlesip zümrütlesiyor iyceden iyceye

Tas kesilip yuvarlandigi dipsiz kapkaranlikli zifire

Duvarda beti benzine soluk dünya, kapida cok tokmakli düzenek

Cikip gidiyor insan kendi hayalinden ve düsünden

Bir daha izine rastlanmamaya cekilip cikiyor durumu ceheneme düsene kurtarip

Hayalet formatinda cercevelesiyor yitigine yabana

Bilmem kac carpigi kac ,,,

Köseler kapmaci ebatta

Seyfi Karaca…….Kasim / 12