Darmadolaşık Mezari

Bir yığın parçalanmışlıklardır insanlığımızdan kopararak bizden azalan

Zulumun,

Zibidiliğin,

Vahşet erkinin zalımına bakışlarımızı görmeze kaçırıp

Kip kirli ve kanlı savaşlar ortasında yapayalnızına yekunumuzu bıraktığımız

Bizden yaban sandığımız kendimiz,

Parça parça ve gün be gün..

Şehrine posta koyan eşkiyalaşmaların soyup soğana çevirdiklerine

Belki ırgat durarak küçük çıkarlar karşılığı günü kurtarma abanmasında

Göz göre göre..

' Sen benim kim olduğumu biliyor musun ? ' firavunlaşmasının

Kulu kölesi harcına bel bağlayıp,

Boyunlar uzatarak kıldan inceyiz,

Katırdan da uslu der gibi muhtaç ve mahrum...

Doğduğundan ölümüne ha var ha yok...

Ömre tayin olan kalabalıklarla hayatına ne yetkin

Ne yetişkin

Ne de kıymet bilensi değerler sahibi bir türlü olamamanın yabaniliğiyle

El harında vurgun

Betsiz bereketsiz harmanların savurgunu

Tiftik attırandan...

Aralıksız çölleşmenin sığıcında dilim dilim sıtkından sıyrılanları bırakarak

Bugün sevgisiz

Yarın saygısız

Öbürgün aç-susuz ilsiz ve insansız

Beylik bir kuraklığın her günü her gününden zehir...

Zemberek

Kesat

Kısır

Kör

Kötürüm

Çıkışsız

Bunak...

Daha kinci

Daha muarız

Daha zor, daha dolambaçlı, didik deşik hidet ve şiddet...

Azgın artıran acılarla aldığı uyuşturucuları suskunlluğuna yetmeyen

Ağım ağım ağrımsı

Jilet azgını keskin...

Taaaa en uzak yerden başlıyordu

Soyana

Çalana

Haksıza

Zalıma

Caniye uçsuz bucaksız limitlerle tir tir titreyip..

Kimim kimsem saymadığımız cehennemsi kıtlık kıyametliklere yok gibiye

Çığlıklarını duymazdan görmezden geldiğimiz taaa uzaktan

Katil katliam duyarsızlıklarında bıraktığımız insan yanımız...

Sanki bir gün olup

Günden güne bir parça daha eksilerek

Hayatı terke ıssızlaştığımız bu kuşatmada darmadolaşık

Gele gele gelip son kertede bir gün,

Bizi hiç ummadığımız tükenmişlikten zehrine kahrına zıkkım

Yaka-paça yerle bir mezar vaziyet

Alaşağı etmeyecekmiş gibi..

Seyfi Karaca..........Temmuz / 11