Dalgalara Taş Atarım!

Dün alimin dizinde nasihat alan erler

Ne tekbir sedasıyla inleyen dilsiz yerler

İnsanlığın yüzünü insan o ki ak ede

Bugün başına buyruk köre pehlivan derler

Yıllar var öz yurdumda paslanmış diller gördüm

Halkını tanımayan çağdaş cahiller gördüm

Dün renk, ses, ışık, hece ahenkli bu kubbede

Şimdi renk kör, ses sağır, kambur şekiller gördüm

Maziden koparılmış, atiden habersiziz

Bayrakça dalgalanan hamiyetli ersiziz

Ne gülen yüzde mâna, ne ağlayan gözde renk

Kulun merhametine sığınmışız, fersiziz

Yürekte bestelenen en güzel türküleri

Aşıklar meclisinde söylenen öyküler

Riyanın hançeriyle faziletsiz sevgiler

Gecelerin hüznüne terk ettik ülküleri

Bizi bizden soğuttu kitapsız alim denen

Tek gariplik, yoksulluk halkın boynuna binen

İhtirasa kul olmuş baştan başa cemiyet

Bin yıldır savaştayız olmadı yenik, yenen

Ahlak okyanusunda dolaplar döndürürüz

Cahili başa koyar alimi indiririz

Değerler birer birer koparılmış maziden

Ufukta ışık görsek taş atar söndürürüz

Barış ve huzur yüklü gemiler arşa gitti

Şu ağız mızıkası çalan canıma yetti

Şimdi tek yalnızlığım çalıyor kapıları

Bir türkü habersizce dudaklarımda bitti

Zülfikar Yapar Kaleli