Dal Budak

Gün batarcasına, ay solarcasına, insan ölürcesine

Soyuluyor üstünde ne varsa acımasızlığı

Sendeleyerek ve gizsiz maviyi de batırıyor kirli yağmurlar

Kırmızı..

Haramiliğin elinde kan kusuyor kırmızı

Kopa kopuşa saldırıveren devlerle birlikte uyanıyor

Korrrr-kunç öyküler

Atını çıldırırcasına yanlışa süre süre ertesiz

Matlaşıverende pur- pur birdenbire

Eğiliyor renk köründeki terazi ve güzelini arayan ayna

Kuytu karanlığının arkasında adı takvimlerde yazmayan çağları dolanarak

Hiçliğe doğru yol alıyor sanki kırık kırpık

Nezih

Ve kibar

Kalan son hatırasına beyaz duvaklı ince saza

Neler neler fısıltısıyla ya da gülün koruk dalına

Gam düşürüyor

Ve ya zehirli budakta...

Kurak San

Seyfi Karaca