Dağların Kartalı

Devrim yolcusu

Dağların kartalı

Gökyüzünden süzülen

Önder İbrahim’in gür sesi

Akşamın güneşi kızıllığını

Düzlüklere, tepelere çalarken

Yüreğinde iffet, namusu, onur; Munzur’un vadisi

Tüm Dersim koynunda, korku sardı şu bozuk düzeni

Demir kanatlı

Bronz gagalı

Kayaların, yamaçların

Kandil’in soylu kartal’ı

Gün batımına kalmadan

İndi kışlalara, tabyalara, mevzilere

Pençelerini geçirdi, leş yiyen akbabaların beynine

Bakmayın onun yaşına, başına; o çoktandır bu savaşta

Gönül vermiş barışa, sevgi dokuyor halkların kardeşliğine

Kartalımız yürekli

Özgürlüğe sevdalı

Yürüdüğü kızıl yol

Dünya’yı aydınlatıyor

Gökteki ay gibi güneş gibi; Mahir, Ulaş, Deniz, Mahsun gibi

Kayadan kayalara uçan

Derelere, yamaçlara inen

Sınıf kavgasın verirken asla yenilmeyen

Halk devrimine gönül verenler misali, o ölümsüz bir kahraman

Yüce dağın kartalı

Gecelerin mehtabı

Gerçeğin ardına düşmüş

Ne huyundan ne soyundandır

Doğruluğu halk yolundan almış

Haram yoktur midesinde, şu yoz düzene zalimlere kini var

Koynunda beslediği sevgidir, dilinden düşmeyen devrimdir

Dağların kartalı

Gökyüzün güneşi

Çobanoğlu cüce kalmaz

İnanmıyorum güdük olmaz

Yolun benim yolum olsun, davan davam olsun

Öldüğüne inanmam ben, asla sözümden caymam

Onuruma, şerefime çıkarımı öne almam, halkları satmam ben

Mehmet Çobanoğlu

22.09.2013 / İst