Çürüyen Otlar

I

Bilinmez hangi sehirde

Yasarsin asktan habersiz,

Küçük çakil tasim, nasil bulayim!

Kaybolmussun bir kocaman nehirde.

Bu kimin çocugu, der, seni görenler.

Benim çocugum, diye, sesim gelir uzaktan.

Bunca kötülügü bagislatir bakisin

Yanaklarin kizarir aglamaktan.

Bir gün sokakta rastlasam, ellerini

Alsam avuçlarima oksasam.

Sicakligini tanir da misralarimdan

Kiz kardesimsin sanirlar belki.

Son orada, ben burada

Birbirimizden habersiz

Ayri yaylalarda yeseren otlar gibi

Bekleye bekleye çürüyecegiz.

II

Senin oturdugun sehirde

Gökyüzü mavidir benimkinden,

Çiçekler daha taze

Kuslar bile güzeldir birbirinden.

Sarkilar daha neseli, daha mahzun

Aksamlar daha garipsi,

Umut alabildigine genis,

Umutsuzluksa denizler gibi;

Trenler bile daha sevinçli

Daha kederli gelir gider.

Gençler bütün hasari

Yaslilar büsbütün kederlidirler.

Kadinlarin sütü daha gür, daha ak

Çocuklarin istahi, yerinde,

Gemiciler bile daha sarhostur

Dogup büyüdügün sehirde.

Garibim! Nazlim! Öksüzüm

Hayal rüzgarlariyla emzir beni de

Uzak ya, kokunu duyuyorum

Gül gibi açildigin sehirde.