Çünkü Anılar

Bavulunu akşamdan topladı

Hazırdı

Yarın yolculuk vardı

Yarın ayrılık vardı

Hayır, ağlamayacaktı

Kararlıydı

Kesinlikle

Ağlamayacaktı

Camdan dışarı baktı

Bir gecede tüm şehrin duvarlarındaki renkler

Eskir miydi, solar mıydı?

Solmuştu işte tüm renkler

Griye dönmüştü birer birer

Tüm caddeler, evler

Ne çabuk ayrılık zamanı gelmişti

Ve zaman ne kadar da acımasızdı

Öksürdü, boğazındaki düğüm çözülsün diye

Ağlamayacaktı çünkü kararlıydı

Kararlıydı

Sesi titremeden hoşça kalın, demeye

Ve ayrılık yolcusu başardı da ağlamamayı

Başardı ağlamadan vedalaşmayı

Gurbetin ilk akşamı

Bavulunu açıp yerleştirirken eşyalarını

Dokunmaya kıyamıyordu sanki elleri

Bavulun içinde boynu bükük duruyordu

Annesinin katlayıp, yerleştirdiği gömlekleri

Sonra o kurutulmuş güle takıldı gözleri

Yüreğinde çaktı ayrılığın, yalnızlığın şimşekleri

Sımsıcak

Sel sağanak boşandı o anda gözlerinden

Hasret taneleri

Ağlıyordu şimdi ayrılık yolcusu

Elinde tuttuğu güle bakarak

Ağlıyordu şimdi hıçkırarak

Çünkü anılar

Çünkü anılar insanı ağlatırlar?

Gürsel İleri