Çöpçatan

“Sen vaktinden sonra gelen…” diyordun

Ben vaktinde geldim, sensin geç kalan.

Çöpçatan oturmuş, suyun başına

Çöpleri ters dizmiş, bu da mı yalan.

Ey çöpleri çatan, hiç düşündün mü?

Kim kime sevdalı, kim kime vurgun.

Yoksa bilerek mi, ayrı düşürdün?

Can canandan ayrı, arzular sürgün.

Sen asi gelincik, aykırı sevdam

Belli ki mutluluk senden çok uzak.

Sen dünya güzeli, yaban kedisi,

Her yerde kapan var, her yerde tuzak.

Sahilde yürürdük omuz, omuza

Sen taş sektirirdin, beceriksizce

Sokulurdun usul, usul koynuma

Ellerin tenimi okşar, sessizce.

Hani o ilk günü hatırlarmısın?

Üstünde eşofman, spor kıyafet

Güya koşacaktık, çayır çimende

Ben sende kayboldum, koptu kıyamet.

Nasıl sevişirdik, nasıl, seninle

Dur ey zaman, sanki, koşturan mı var?

Ah edip inleyen, ruhun, teninle,

Sen bana yar oldun, gönlüm bahtiyar.

Çanakkale / 2007