Çölde Yalnız

çöl saydamdır, güz de...

herşey o kadar üstüste

ki yalnızlık kime bindi bilmiyoruz!

kimine kat kat kumaş ve biniş.

çöl bir imâ idi, güz bir serzeniş;

ve önümüzde

geçen aşklar, duran aşklar!

onlar da üstüste top top ve belki

bir aşkı mı taşıyordur öteki?

öyle ki, var Zaman, her sözümüzde...

bak a yalnızlık, kim bu teni

sana ısmarladı?

bu harap kumaşla böyle nereye?

âh, kağşamış bu teni sen

hangi divâneye

giydirdin de yüzünü açtı aynalar?

ve yüzümüzde

hangi aynanın izi kaldı; -ve niye?

âh, sır bitti, sır bitti, eriye eriye!