Çok Güzel

Durma artık burada uysal âşık!

Aydınlık milinin yatağında.

Bilemiyoruz belki de meşe o ağacın adı,

Anlayamıyoruz varolduğumuzu gölgesinde

ağırbaşlılığının.

Veda geliyor şimdi, öğretmek için

sergilenmeyi, uçuşan geriye dönen

vakitte.

Kime, kime gönderiyor incelen yapraklarını

yüzün, kavisin beyaz yanağıyla?

Bu aklıkta, minarem mavi benim.

Işığım denize kayıyor, bir sayıklama

izleğiyle, bir zamanlar pay verdiğimiz

insanlığa!