Çocukluk Saflığı

eskiden küçükken ben

minicik bir çocukken

ayağımda don tutmazken

burnumdan sümük akarken

çamurda misket oynarken

tasayı derdi tanımamışken

dünyayı yalnızca doğduğum yer sanırken

ilimden ilçemden haberim yokken

ilkokula başlarken

okulda öğretmenim döverken

arkadaşlarıma öfkelenip söverken

işte o yıllarda ben…

annem babam öğretmenim

konu komşu büyüklerim

ne söylerler ne yap derlerse

çocukluk saflığı ile doğrudur derdim

yıllar geçti

altından su geçen köprülerin yenisi yapıldı

gönül bazen bir güzele kapıldı

değiştik olgunlaştık çağdaşlaştık!

aynı apartmanda merhabasız yıllar

terör tetikçilerine emanet sokaklar yollar

şakır şakır su dökülen balkonlar

birbirinden kuşku duyan insanlar

yalanlar dolanlar

şeytanın bile aklına gelmeyen planlar

işte bütün bunlar

güzel yurdum insanında

tek değişmeyeni gösteriyorlar

genlere kadar işlemiş zehirli tohumlar

istisnasız değil elbet

gerçekte emeğini yüreğini

her şeyini ortaya koyanlar da var

ancak bunlar azınlıktalar

inancınızı yitirmeyin derim

elbet bu böyle sürüp gitmeyecek

gün gelecek karanlık bitecek

özgür bir ülke ve dünya olacak

ancak sırt üstü yatmakla olmaz

herkes taşın altına elini koyacak