Çocukluk Aşkım

Çocukken de böyleydim ben

ne zaman aşık olsam

sanırdım kalbim duracak

yine koşar dururdu içimde

aynı telaşlı çocuk

ve uçurtmadan

hayallerim olurdu hep

üstelik martılarla yarışabilecek

kadar hızlı atardı kalbim

gök kuşağında ise

ilk sevdiğim kızın gözleri..

O zamanlarda

ne zaman aşık olsam

yine kızarırdı yüzüm

ilk aşkım ilk heyecan

uyutmazdı hiç geceleri

başımda eser dururdu

sabaha kadar sevda yelleri..

Ve ne zaman

sevecek olsam birini

koşar giderdim peşinden

yine hayallerimin

o zamanlarda hiç dinlemezdi

kalbim aklımı..

En çok da saklambaç

oynamayı severdik

ve marifetti o zamanlar

çalılara saklanıp,

bir kızın yanağını öpmek....

Sonra akşam olunca

alelacele dönerdik evlerimize

ceplerimde saklardım hep

sevdiğim kızın

ellerinin sıcaklığını..

Ve şimdi o çocuk büyüdü..

Adı gibi biraz şair oldu..

Ayrılık, acı, mutluluk derken

belki seneler birazda adam etti

silmeyi öğrendi göz yaşlarını..

ama hala ne zaman üşüse

içimdeki o çocuğun elleri

hala bomboş ceplerimde

arar dururum

o ilk sevgilin sıcaklığını..

Çocukluk aşkım..